زندانیانی را تصور کنید که از آغاز عمر خود به زنجیر کشیده شده اند
در اعماق یک غار
طوری به زنجیر کشیده شده اند که نمی توانند پشت سرشان را ببینند
و مجبورند دائما به دیوار غار در مقابلشان نگاه کنند
پشت سرشان، آتشی شعله ور است
و بین زندانیان و آتش، روی ارتفاعی، مسیر گذری وجود دارد
حالا تصور کنید هر روز، اشیاء مختلفی از این گذر عبور می کنند
حیوانات، مردمی که بارهایی را بر دوششان حمل می کنند
اشکال آنها، نمایشی از سایه های لرزان بر دیوار روبروی زندانیان ایجاد می کند
این، همه دنیایی است که زندانیان می شناسند
سایه ها
و پژواک صداهای اشیای ناشناخته
حالا، تصور کنید یکی از زندانی ها آزاد شود
پس از آن که زمانی می گذرد و چشم های او به نور کور کننده عادت می کند
زندانی آزاد شده، شروع می کند به تجربه دنیای بیرون غار، برای اولین بار
که به هیچ وجه نمی توانست حتی تصوری (نزدیک به واقعیت) از آن داشته باشد
با دریافت تازه ای که از جهان پیدا کرده، مسلما آن شخص می خواهد به غار برگردد و دوستانش را در آن شریک کند
اما، زندانیان، دوست سابق خود را تشخیص نمی دهند
برای آنها، او هم، مثل سایر اشیا، سایه ای مبهم است
صدایش، پژواکی مغشوش است
و جسمش، سایه ای مبهم
آنها نمی توانند داستان های فوق العاده او را از دنیای بیرون غار درک کنند
از نظر آنها، آن دنیا اصلا وجود ندارد
اما، قطعا این مسئله، چیزی از واقعیت دنیای بیرون غار کم نمی کند